 |
 |
 |
|
 |  |
 |
 |
|
|||||||||||||||||||||||||
|
Op 24 juni zijn de achtjarige Mélissa Russo en Julie Lejeune op wandel in hun woonplaats Grâce-Hollogne. Vanop een brug over de E42 wuiven ze naar de voorbijrijdende auto's. Even later verdwijnen ze van de aardbodem. Marc Dutroux heeft toegeslagen. Begin augustus valt zijn naam als mogelijke verdachte tijdens een vergadering van de betrokken rijkswachtkorpsen, maar niemand onderzoekt het spoor ernstig. Een dodelijke combinatie van onverschilligheid, onkunde, gebrek aan coördinatie en bescherming geeft Dutroux de kans om op 22 augustus opnieuw twee slachtoffers te maken. In Oostende verdwijnen de Hasseltse tienermeisjes An Marchal en Eefje Lambrecks. In beide gevallen blijft de opschudding beperkt tot de familie en de vriendenkring van de meisjes, die tevergeefs enkele zoekacties opzetten. Opnieuw stuntelt de overheid: bij een huiszoeking bij Dutroux worden op 13 december speurhonden noch gespecialiseerde apparatuur gebruikt. Rijkswachter Michaux staat er alleen voor. Hij hoort in de kelder van het huis in Marcinelle de stemmen van de opgesloten Julie en Mélissa maar denkt dat het geluid van buiten komt. De helletocht van de meisjes gaat verder, Michaux mist zijn afspraak met de geschiedenis. Het land vergeet de verdwenen meisjes en keert terug tot de orde van de dag. Het is opvallend hoe weinig regels de vier verdwijningen krijgen in de diverse jaaroverzichten van 1995. |
|||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||
|